Opruimdag

Voornemen voor dit weekend was om mijn hoofd op te ruimen door m'n huis op te ruimen. Gister is het er niet van gekomen. Wel een lange-termijn-studieplanning, financieel overzichtje, boodschappen, eindelijk naar de schoenmaker, was, én een gezellige avond met huisgenootje en vriendin, maar niet m'n huis opgeruimd dus. Vandaag gaat het wel lukken.
Ik ben opgestaan met opruimzin. In bed nog even lekker liggen lezen in The To Do List (Mike Gayle): een grappig boek over een man (de schrijver) die zich onbezonnen op het project stort om een todo-lijst van 1277 items weg te werken in krap een jaar tijd. Erg herkenbaar en op een bepaalde manier ook inspirerend.
Ik voel nu hetzelfde enthousiasme over het opruimen van m'n studeerkamer als hij over z'n To Do List. Nu nog zorgen dat ik niet in dezelfde valkuilen trap als de schrijver: head off like a bull in a china shop, zonder plan beginnen aan duizend dingen tegelijk zonder er ook maar één af te maken, omdat de taak na het eerste half uur simpelweg niet leuk meer is.
Eén van mijn eigen valkuilen, die ik bij de schrijver nog niet ontdekt heb, is het te goed willen doen. Alles moet liefst meteen perfect geordend op de best geschikte plek terechtkomen. Maar vandaag niet.
Gelukkig heb ik dit nu allemaal tevoren bedacht, dus kan ik alvast maatregelen nemen om het ergste te voorkomen.
Dus ik heb een doel: tegen vanavond is mijn bureau leeg, zodat ik eraan kan werken. (De rest van de kamer zien we wel.)
Dus ik ga lief zijn voor mezelf tijdens het opruimen: thee erbij, muziekje aan. Dit maakt het leuker, ook ná het eerste half uur.
Dus ik houd pen en papier gereed om 1) alle later-te-doen-dingen op te schrijven zodat ik, de perfectionist, ze niet nu al meteen ga doen en 2) bij te houden hoe het gaat omdat dat me helpt om bezig en doelgericht te blijven.
Dus ik vertel anderen dat ik dit van plan zodat ik moet zorgen dat ik genoeg doe om achteraf niet uitgelachen te worden. Bij deze.